Hij vulde een thermos met kamillethee. Zijn koffer staat klaar. Naar Lourdes gaat de reis.
Zijn wagen is een oude Ford Fiesta in een onopvallend blauwe kleur, zo een blauw zonder zorgen, een rijtuig dat zich immer keurig zal gedragen en zelf een flitspaal niet weet te verleiden.
Hij houdt van zijn wagen, de naam Fiesta vond hij wat ongelukkig gekozen, maar verder was er niets op aan te merken. Alleen jammer dat de sanseveria’s in de keuken te groot waren geworden om ze op de ietwat kleine hoedenplank te stallen.
De wegenkaart van Frankrijk was hij niet vergeten, hij glimlachte, wat was ie vooruitziend en keurig, hij reisde nochtans niet vaak.
Het is precies twee jaar geleden dat hij de dokter psoriasis hoorde zeggen. Krijg de psoriasis, dacht hij, het moet een enge ziekte zijn, zo klinkt het. De vlekken op zijn huid kregen een naam en een behandeling. De wonden zouden gezalfd worden, maar zullen niet volledig helen. De vlekken waren een herinnering aan zijn overleden vrouw, zij leefde nu in hem en hij dacht elke dag aan haar. Op zijn rechteronderarm had hij een vlek die leek op de door zijn vrouw beminde Ridge uit The Bold and the Beautiful, sindsdien wist hij dat zijn vrouw gelukkig is en dat gaf hem troost en kracht. Die vlek behandelde hij niet, zal hij nooit behandelen, voor de andere vlekken vertrouwt hij op een mirakel in Lourdes.
Wat reed de Ford Fiesta nog goed, dacht hij, het lijkt de andere mensen niet op te vallen dat deze oude, hoogbejaarde wagen zich nog zo keurig weet te gedragen in het verkeer. Ik moet er straks af. Bijtanken, wat rusten, een kopje kamillethee en een frangipane. Als de richtingaanwijzer naar rechts aangaf, dan strekte hij ook zijn arm naar rechts, een gewoonte die hem als fietser werd bijgebracht. Het kon ook geen kwaad om de achterliggers daar extra attent op te maken, vond hij, ook al zat hij nu in een wagen.
De snelwegparking is op een paar vrachtwagens na verlaten. Hij parkeert zijn wagen tussen twee vrachtwagens in. Veevoeder, dacht hij, die Duitser vervoert veevoeder. Al na het eerste slokje lauwe kamillethee werd er tegen zijn raam getikt. Hij schrok. De man van het veevoeder lachte hem toe. Hij was kaal, had een mooie, verzorgde zwarte snor en een sikje dat hem vast iets artistieks zou moeten bijbrengen. Of hij helpen kon? Met een karwei? Natuurlijk. De kamillethee gaat terug in de thermos.
De man had een probleem met een zware last, zei hij. Zijn bovenlichaam was helemaal ontbloot, niet vreemd in de zomer. De contouren van zijn lid waren duidelijk zichtbaar in de strakke broek. De Duitser is opgewonden, dacht hij. Ook hij zat nu met een zware last. De man van het veevoeder tastte in zijn kruis. Het Duitse lid werd alsmaar groter, voelde hij. Toen hij met opgestroopte mouwen de rits van zijn spannende broek opende, stond hij oog in oog met Ridge.
“Vergeef me,” fluisterde hij Ridge toe “vergeef me deze zonden.”
“Jawohl”, zei de Duitser.
Hij spoelde de smaak van het zaad weg met kamillethee. Op naar Lourdes.
De Ford Fiesta was zijn onschuld verloren, iedereen lijkt de wagen aan te staren. Sommige wijzen zelf. Hij wil schuilen in een bos van sanseveria’s. De herenliefde, daar wil hij nu in Lourdes van genezen worden. De vlekken, zij, zijn vrouw en Ridge zullen getuige zijn van de genezing, van het mirakel. Hij zal het wijwater gebruiken om dagelijks zijn lid te zuiveren.
Na aankomst in het hotel besluit hij, niet ver daar vandaan, een voorraad wijwater in te slaan. Ook leek het hem wijselijk zijn lid in niet erecte toestand te zuiveren, dit is water gewijd door Maria, de Moeder Gods, men kan er beter maar zuinig mee omspringen.
Hij dacht aan de Duitser bij het vullen van de flesjes. Hij dacht aan zijn overleden vrouw en Ridge. Aan de vlekken op zijn lichaam. Aan de Ford Fiesta. Aan veevoeder.
“Dit,” zei hij, “dit wordt geen kerstverhaal.”
