Hij leest ons Dostojevski voor en we mogen drinken van zijn glas. Hij komt vaak niet uit zijn woorden. Dyslexie heet het de volgende dag, maar wij zien nu ontroering en verbittering, we voelen zijn pijn in ons bestaan.
Vader heeft maar acht vingers meer, hij werkt heel hard.
Het voorlezen van Dostojevski is zijn opoffering voor het goede vaderschap. Teksten die hij had kunnen schrijven. Niemand houdt van zijn teksten, ook wij niet. Soms, steeds minder vaak, probeert hij voor te lezen uit eigen werk, maar na een paar zinnen schreeuwen wij in koor om Fjodor. Fjodor! Fjodor! Fjodor! ‘Ja, Fjodor’ zegt hij dan, ‘die kon er wat van’.
Ooit had moeder zijn schrijfsels willen laten bundelen om hem, op zijn vijftigste verjaardag, zijn eigen woorden cadeau te doen, maar de drukker weigerde. We probeerden toen zelf het boekbinden naar onze hand te zetten, maar zijn teksten werden onleesbaar door ons slordig omspringen met lijm, die later ook nog erg ontvlambaar bleek te zijn. Ons geschenk, zijn woorden, gooide hij in de open haard. Of we helemaal geen respect hebben voor zijn schrijverschap, voor zijn talent als literator, vroeg hij zich luidop af. Hij huilde ook, en zijn altijd keurige haar was nu in de war. Toen ik hem zo zag, hoorde ik hem voorlezen uit ‘De vernederden en vertrapten’. Heel even hield ik toen van hem, ik wou hem troosten, maar door de immense hitte van de brandende lijm leek mij dat geen goed idee. Hij doofde zijn woorden, zijn gedachten met water.
Vader drinkt al jaren niet meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten