Vertraging alom. Ik kijk met verbazing naar de ongeduldige reizigers op het perron die zich moeilijk kunnen kwijten van hun wachtende taak. Tijd heerst hier in dit universum. Zij lopen door elkaar, volgen hun eigen paden, zoeken en vinden. Misschien is dat immer zoeken naar sporen net wat hun ongeduldig maakt. Ik rij maar wat op de sporen van een ander.
Ze sakkeren op mij. Ik ontvang hen nochtans met open deuren. Sommigen gaan zitten, sommigen moeten of willen staan. Ze zullen lezen en door het raam kijken. Vreemde geuren waarnemen, praten en slapen. Ze zullen wachten op mijn vertrek en vertrekken wanneer ik wacht.
Ik voel bitter weinig en wacht op een fluitsignaal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten